espazo indómito

Aniversario...

noreply@blogger.com (Indómita) — Sun, 10 May 2009 09:41:00 +0000

Hoxe hai un ano que a miña vida deu un viramento inesperado. Non sei se é normal celebrar os aniversarios das rupturas, mais cúmplense. Neste tempo pasou de todo. Até podería dicir que volvín xogar e volvín perder. O importante é seguir xogando para poder gañar algún día.

Samaín

noreply@blogger.com (Indómita) — Fri, 31 Oct 2008 13:48:00 +0000

Hoxe, asústanme as pantasmas de antes, as de agora, as que van vir.

Sensacións (III)

noreply@blogger.com (Indómita) — Tue, 09 Sep 2008 12:53:00 +0000

Rematou o verán, finaron os días longos e luminosos. Volto ao ordenador con xornada partida. Cumpro o curso de francés ás carreiras. Penso frases para as camisetas dunha despedida de solteira. Merco zapatos para unha voda, para esa voda. Aumento a colección de teléfonos móbiles, 3 distintos, de 3 compañías. Como bocadillos os mediodías para gañar tempo, mais soño con pratos de cociña tradicional británica... un shepperds pie very quentiño. A miña pel deixa o lixeirísimo ton de verán atrás e colle corpo de inverno. Busco motivos para sorrir, e hainos, moitos. Sorrío, mais xa pasou o estío, e non me deu tempo a nada.

Sensacións (II)

noreply@blogger.com (Indómita) — Mon, 11 Aug 2008 18:18:00 +0000

Cando un funambulista da vida ten pouco senso do equilibrio ocorre que ás veces, a meirande parte delas, cae. Sempre fun algo desastre na arte de camiñar sobre o arame porque o fixen sen fé, sen seguridade, sen iso que guía á xente pouco temerosa, sen valor. Eu camiñaba fitando cara os meus longos e estreitos pés coas súas longas e estreitas dedas. Pregunteime moitas veces porque ollaba de xeito recorrente, case obsesivo diría eu, o chan que pisaba. E desenvolvín a miña propia teoría; quen mira os seus pasos nunca pisa unha cagada de can. Mais non tardei en abandonar a tese sobre este fito cando me cagou unha pomba no ombreiro. Entón pensei... haberá que ir mirando para arriba e abaixo intermitentemente?

Atopei a resposta ao cumprir 29 anos. É evidente, sinxelo e evidente. Só hai que ollar cara diante, de fronte, sen medo. E os meus pasos fóronse tornando cada vez máis firmes, cada vez máis seguros. Isto sucedeu porque me din de conta de que baixo os meus longos e estreitos pés había unha rede de seguridade. Sempre a houbo, pero non a vira. Tecina dende pequena, parte dela déronma feita (a familia), outra a fun cosendo e remendando cando rompía (os amigos) e a que queda por facer (os soños e as ilusións) a tezo con ganas todos os días.

Sensacións (I)

noreply@blogger.com (Indómita) — Thu, 31 Jul 2008 11:23:00 +0000

Nos meus días de estío orballados na illa verde visitei a National Gallery of Ireland. A pinacoteca ten motivos máis que suficientes para merecer visitas; Caravaggio, Murrillo, Goya, El Greco, Picasso, Juan Gris... e como bonus unha exposición temporal de impresionistas; Monet, Manet, Degas, Van Gogh... Delicia para os meus ollos e resto de sensos. A obra que capitaneaba a exhibición era esta peza de Federico Zandomeneghi. Entendo porque foi escollida pois eu tamén a escollería para protagonizar os cartaces e os folletos. Un despertar de días de vacacións, que paz, que ganas de seguir vivindo.

I´m Molly Malone's friend

noreply@blogger.com (Indómita) — Wed, 23 Jul 2008 21:36:00 +0000

Limerick á vista!!!

noreply@blogger.com (Indómita) — Tue, 01 Jul 2008 19:25:00 +0000

Por fin. Voume de vacacións. Unha semana enteira (15-22xullo). A pasear polas rúas da cidade onde se escribiu a miña canción favorita, a pisar o chan de Frank Mc Court, a bailar ao son doutras gaitas, coller trevos e beber cervexa escura. Irlanda, o meu destino 2008. Pódese pedir máis? Poder pódese, pero entre que saín en San Xoan, nas festas de San Pedro, a selección gañou a Eurocopa e todo por aquí vai de marabilla non imos abusar da sorte.
Ah si, unha cousa, que xa que vou a unha das cidades con máis perigo do país da Guiness e coñecendo o meu costume de andar soa polos barrios menos recomendables... que non me atraquen, rouben nin maten, que teño que ir ao festival de Pardiñas cando volva (coa miña pandilla de verán, xa teño ganas de vervos a todos).
Sacarei fotos e tentarei postear dende aló coas aventuras. Que nervios! Que emoción! Piro de vacacións!

Dolores chamábase Lola

noreply@blogger.com (Indómita) — Tue, 27 May 2008 13:24:00 +0000

Esta fin de semana voltei á vila a gozar das, sempre estupendas, festas de maio. Brinquei, bailei, falei e rin, rin moito, que xa me facía falta. Cando xa estabamos a baixar do campo da festa, rumbo a eses bares onde nos reecontramos os vellos amigos de sempre, escoitei "eras la niña de azul" e mirei cara a miña curmá para, acto seguido, botar a correr de novo cara a festa e rematar cantando aquelo de "dónde vas triste de ti?" (para quen se queira formar unha imaxe mental disto... corro coma un pato, cos pés para fóra, levaba sangría e gin tonics no corpo, e cando chegamos ao campo xa non había folgos para moito baile... unha xa non ten vinte anos). Facíame tanta, tanta, tanta falta voltar a sentir esa falta de vergoña, esa liberdade.

As amigas puxéronme ao corrente de todas as faladurías e novidades do pobo (divorcios, vodas, embarazos, novas parellas...) e axiña me decatei de que eu e a miña nova situación de "single" tornaríase tamén outro cotilleo. Malia todo, esas cousas son soportables, esas son as que fan que as vilas sexan vilas e que o anonimato non se comprenda.

Só sei que me sentín na casa de novo, cando facía moito que a deixara. Os amigos seguen alí, e seguen dispostos a ser amigos, que é o máis importante. Presaxio que o verán vai ter un lote de festas, reunións, e tempos de troula con todos eles, e penso respostar acudindo e participando, como adoitaba facer.

Corto e cambio [resumo]

noreply@blogger.com (Indómita) — Thu, 08 May 2008 13:23:00 +0000

O primeiro pedirlle desculpas ao meu espazo indómito por ter tardado tanto en facerlle caso e tamén a eses que de cando en vez entrades para ver se respiro.

Non podo dicir que unha ausencia así sexa xustificada, mais os acontecementos que se foron sucedendo dende setembro do ano pasado até hoxe non foron de bo gusto para mín e os meus:

- Naceu a filla da miña "media laranxa laboral". Todo mudou á súa chegada por motivos moi longos de relatar. É unha fermosura de cativa e fai as ledicias de toda a súa familia, como era de esperar.
- Cumprín os 29 anos, e con eles aprendín moito, sobre todo a distinguir quen me apreza ben e quen non. Todo o mundo ao meu arredor está a casar ou ter fillos, non podo crer que xa chegara este momento da miña vida e o certo é que agora non me apetece facer ningunha das dúas cousas.
- Deixáronnos dúas persoas de incrible forza e valor. Nai e fillo. Ela coa vida vivida, 93 anos dignamente levados, cheos de experiencias e historias que nos quedan de legado. E el, inxustamente afastado con só 60 anos, un exemplo a seguir en moitos sensos e que afrontou a súa última causa con toda a enteireza coa que se enfrontaba a todo. No mar de Domaio ficará sempre.
- Roubáronnos cousas do maleteiro do meu coche, dunha maneira tan veloz e incrible, que aínda hoxe penso que aquelo non cadra. El perdeu o seu PFC naquel portátil e eu a ilusión de novo.
- O meu avó deunos un susto grande cando o seu cerebro ficou sen osíxeno durante un tempo, tivo unha embolia cerebral, e por sorte, segundo os médicos dín é un "miragre vivinte", sen secuelas aparentes.

Os nervios e a tensión que todo isto foi causando na miña persoa mantívome sumida nunha tristura grande e fonda da que estou tentando saír. Quen me coñece sabe que sairei dela, que xa saín doutras e que seguramente me queden por pasar algunhas máis. Digo isto, porque quen me coñece sabe que sempre me toca o camiño difícil e que estou acostumada á autosuperación, aínda que teño que admitir que esta case pode comigo e que moitas tolerías se me ocorreron neste tempo.

E agora, logo de escusarme, comezarei o que quero que sexa unha etapa distinta, e agardo se reflicta no meu espazo indómito dun xeito creativo e lúdico, lonxe do que ultimamente chegou a ser esta bitácora. Prométoo.

Días de amor e virus

noreply@blogger.com (Indómita) — Mon, 08 Oct 2007 09:02:00 +0000

Había tempo que non dedicaba verbas ao meu espazo indómito.Pasaron moitas cousas dende o último post.

Os amigos pasaron por Compostela, fixéronme despedir o verán con nostalxia, lembrando os vellos tempos e facéndome entender que todo muda, todo menos as amizades máis verdadeiras. Graciñas por seguir aí aínda que físicamente Barcelona, Valencia, Puertollano ou Madrid vos teñan retidos.

Tamén foi tempo de dúbidas, de reprantexamentos, de análise profunda dos sentimentos... Houbo días de querer romper con todo e marchar e logo outros de resignación e cumprimento de deberes. Sigo a procurar o equilibrio, e co tozuda que son... atopareino.

Unha das partes máis importantes da miña vida leva outra vida dentro dela. Vai ser nai. Vai adquirir todos eses SUPERPODERES que teñen as nais, que lles aparecen de súpeto, coma ese de saber o que lle está a ocorrer aos fillos aínda que estén lonxe e pillarnos en todas as troliñas.Ánimo ruliña, vas a facelo moi ben.

E logo de estar pochiña cun virus estomacal que por momentos sacou o peor de mín (e non me refiro só ás vomitonas), recupereime para ir recibir unha noticia que fai que o futuro me faga ilusión. O pequeno vai casar. Eu xa non creo no matrimonio, nin eclesiástico nin civil (e digo xa, porque de pequena soñaba co día de branco, coma todas as nenas e me vestía con sabas e panos facendo o paripé), mais sei que ese día estarei emocionada porque o vin medrar, o vin convertirse en persoa e escoller con quen quere pasar os seus días e de seguro berrarei: Vivan os noivos!!!

Turrando do carro

noreply@blogger.com (Indómita) — Wed, 08 Aug 2007 10:23:00 +0000

O verán presentouse certamente comprometido. Visitas de familiares fixeron que guiara o meu corpo por Compostela de novo buscando recunchos para amosarlles por que vivo aquí, para que comprendan que é o que me mantén atada a esta grande vila ou cidade pequena, para que sexan quenes de imaxinarme por estas rúas cando estean lonxe, de volta nas súas casas. E non fai falla moito para que vexan porque o meu fogar está entre as pedras históricas e o orballo repentino. Compostela fala por si mesma, sen falla de guión. Síntese a cada paso e medra dentro de cada un.

Logo dos encantos de Santiago amoseilles tamén A Coruña, a vista dende o Monte de San Pedro e o que son os churros con chocolate. Tocou tamén ver algunha praia, e tocará na próxima visita ver as Cíes, a praia das Catedrais, Fisterra, Lugo, Allariz e tanto e tanto que temos. Foron días de voltar a beber viño, o noso, o branco que se agradece nas tardes de verán. Días de comer a fartar polbo e pementos de Padrón.

Escapei unha fin de semana a Porto. Tenme cautivada, toda ela, toda esa cidade que medra a pasos axigantados conservando intacto o seu corazón. E voltarei, porque coma sempre, quedou algo sen ver, e ogallá sempre quede para poder voltar. Puxen o vestido novo e baixei á rúa nunha calurosa noite, sen complexos, porque ninguén me coñece alí, sentínme ben.

Alugase praza de piragua

noreply@blogger.com (Indómita) — Tue, 17 Apr 2007 17:56:00 +0000

Venres, 13 de abril, alguén deixou a súa piragua no garaxe da miña memoria. Grande interpretación, orixinal posta en escena, texto fresco e rápido. Gocei unha vez máis no patio de butacas, na primeira fila, asento terceiro, coma se estivese eu tamén dentro do escenario. O detonante das nosas furias escondidas adoitan ser o máis estúpido e quen paga as nosas frustracións sempre é quen menos o merece. Facémolo todos mais non é desculpable.

Herba

noreply@blogger.com (Indómita) — Thu, 29 Mar 2007 17:49:00 +0000

Logo do equinoccio de primavera só teño ganas de pisar a herba cos pés descalzos mentres o sol me vai cegando até só ver chiribitas cos ollos entrefechados e distinguir ao lonxe siluetas de descoñecidos. Cada un ten as súas paranoias...

Verdades coma puños

noreply@blogger.com (Indómita) — Mon, 05 Mar 2007 18:42:00 +0000

Recollido na miña visita á Graphispag 07

Punto e seguido

noreply@blogger.com (Indómita) — Fri, 29 Dec 2006 08:43:00 +0000

Hoxe fago 28 anos. Non pensei chegar a eles. Vou tentar vivilos dende outra perspectiva.

Fun polo aire e vin polo vento

noreply@blogger.com (Indómita) — Wed, 27 Dec 2006 17:04:00 +0000

Esto foi o que rescatei da miña terriña nai, para pedirlle ilusións o ano que vén. Posteádelle desexos se queredes, seguro que os cumpre. Bicos a todos e bo nadal

Yesterday

noreply@blogger.com (Indómita) — Wed, 06 Dec 2006 18:49:00 +0000

Comeza a conta atrás para voltar á casa. Non o entendo nin eu, as emocións pódenme, as bágoas asoman nas cuncas cada segundo que pasa. Teño medo, mais a ilusión debería abatilo. Non son unhas vacacións, é un reencontro coa illa, cos sentimentos que hai 10 anos tiña alí, coa xente que só me coñecía de cativa, coas pantasmas que xa non a habitan.

Agardo inqueda meterme no gran avión e chegar a Lennon, comer graxentos fish&chips e beber pintas cos que me viron dar o meu primeiro bico e agora me verán feita unha... pequena muller.

Lillian, vasme ver voltar, voltar á túa casa, ás rúas polas que camiñabamos cara ao mercado, ás fiestras polas que vin chover aquel "mellor verán da miña vida". E ti William, verasme rir de novo e remexer nos teus caixóns procurando lambetadas, aínda que xa sei que non as hai. Grazas por todo o que fixéchedes por mín, por facer á miña nai e por deixar que nola levasemos lonxe. Botareivos de menos e seguro que se me fai raro voltar, pero sempre o hei facer buscando máis de todo o que me fixéchedes querer tanto.

Aos que me coñecedes, só dicir que espero atopar o que busco alí, senón saberei que perdín o tempo todos estes anos.

Nena con zapatos novos

noreply@blogger.com (Indómita) — Sat, 23 Sep 2006 11:45:00 +0000

A miña vida dende que deixei á tribu non vai moito mellor, fico amarrada en vellos costumes e pensamentos e preciso comezar o novo xeito de acción... preciso un cambio de aires... preciso voltar á patria nai (a miña patria pai é esta para sempre) e coller folgos.
Sen pensalo moito, por 44 euriños collín un billete cara ao ceo, vou respirar por riba das nubes de Santiago para chegar onda Lennon (above us only sky). Son unha nena con zapatos novos e conto coa mellor compaña para voltar ás orixes, un trotamundos apuntouse tamén.

Deica pronto

noreply@blogger.com (Indómita) — Tue, 05 Sep 2006 21:18:00 +0000

Hai soños que se materializan no momento, chegando a ser por elo menos soños, e outros que se vislumbran ao lonxe e semellan tan complicados de conquerir que se convirten directamente en utopías, abandonando a esfera do posible...
Pois eu crín nunha utopía, unha idea que en canto se cumpliu de tanto crer nela, se tornou de novo soño para deixarme seguir gozando.
Hoxe mirei ao redor, cara todos os donos do mundo e sorrinlles fachendosa porque acababa de acadar unha parceliña. Non se pode dicir que sexa estable, senón que é unha pequena braña, pero ten posibilidades, e por primeira vez, en contra do meu teimudo espírito pesimista, podo dicir que estou ben (malia de estar tomando o peor antibiótico que degustei na vida e que non lle receitaría nin ao meu peor inimigo...).
O venres pasado me despedin duns individuos moi especiais. A paradoxa é que forman un grupo de traballo, mais por separado traballan mellor. Son persoas incribles, cada un me ensinou a valorar actitudes e xeitos de ver o que nos acontece. Dende os devotos do optimismo extremo até os seguidores de Murphy, comparten alí o aire (agora sen fume por lei) e no Marte os cafés e pinchos de tortilla... Habitan un lugar onde os messengers son a boca dos pensamentos e unicamente os risos acompasados delatan aos conversadores, un lugar onde esas mesmas conversas serven para encher "piroleces" que se convirten en pequenos homenaxes cheos de gracias e sutilezas, un lugar onde as presas son costume e se traducen por momentos de complicidade e o estrés frenético en enerxía tauritoniana... ese lugar sen cartel na entrada que é o fogar dos que nel traballan porque pasan alí máis horas que nas súas propias casas... Son, simplemente xeniais e irrepetibles.
Deume mágoa marchar, máis da que moitos imaxinan, porque aínda que me fun porque chegou o meu tren e conseguín a pasaxe con moito sacrificio, vaime a custar facer o día a día soa, sen ese grupo de traballo. Quédolles moi agradecida por todo, por ser parte indispensable na conquista da utopía e a moitos deles por darme algo máis que levarei sempre, a súa amizade.
En débeda estou amigos, cobrádea a prazos que así nos veremos máis.
Apertas e bos desexos a todos. Deica pronto.

Lingering

noreply@blogger.com (Indómita) — Wed, 10 May 2006 21:14:00 +0000

Así estou dende hai tempo... simplemente pendurando... e até cando pode abanear un sen caer ao chan? Até mañá? Se cadra algún tempo máis.

chegou

noreply@blogger.com (Indómita) — Wed, 15 Mar 2006 22:10:00 +0000

esqueceuse, pouco a pouco, desaparecín da súa cabeza e máis lentamente doutras partes do seu ser... a súa teima fíxoo glaciar e as súas augas se estancaron... pouco me quedaba por facer por el, non tiña verbas de alento, xa non as escoitaba, non tiña máis nada que darlle, xa máis nada.

jack & jackie

noreply@blogger.com (Indómita) — Mon, 06 Mar 2006 23:16:00 +0000

Freixós de laranxa cheos de chocolate... Antroido Burton (aterrorizando cativos sen querer), bailando nas rúas de Compostela, vendo sen ser vista. Desexando repetilo unha e mil veces máis.

a "cuestion" de hai seculos

noreply@blogger.com (Indómita) — Mon, 06 Mar 2006 21:57:00 +0000

Amigo Hamlet, pode ser que agora foses así:
Fillo de pais divorciados e arrexuntados de novo.
Con móbil de última xeración, e blog de seu para manifestar a túa rabia, por mor dunha vida chea de caprichos e pouco agarimo.
Os días, con mamá e o causante da separación, no piso "art decó" da capital.
As fins de semana, con papá, montando no "quad" e xogando á "play" no chalé da aldea.
Viaxes de intercambio a países europeos.
Comida rápida e colesterol.
Películas de culto e Dan Brown na mesiña de noite.
Concertos e macrofestas.
Só nas túas angurias (non quererás ter moza), só no teu delirio, até finar, a causa dunha sobredose de cocaína adulterada...
Creo que me estou a pasar pouquiño contigo... despois de todo, tiñas un senso da lealdade e da honra demasiado grandes para rematar así... non sí?
Contextos que acollen aos milleiros de Hamlets do mundo.
Gocei moito da adaptación de Lino Braxe.

a opera dos pobres

noreply@blogger.com (Indómita) — Tue, 21 Feb 2006 00:14:00 +0000

24 horas máis tarde seguen a soar as trompetas na miña cabeza, sego a ter o ritmo no pé dereito e aínda sinto o aplauso saíndo das mans. Canto necesitaba unha noite así... e por fin chegou Goran (e non minto cando digo que me tremaban os xeonllos ao final do espectáculo).

Unha Karme de ollos fondos, un Ceaucescu de movementos acompasados e rítmicos, as mulleres que fan a rúa coa súa alegre forma de entonar, e aquela voz, fermosa, do home do lixo sen bigote que cantaba: l'amour, l'amour, l'amour, l'amour...

Ese Bregovic que nos fai ver que se un quere algo, se un verdadeiramente o desexa, pode algún día tornarse realidade... como os paxaros embalsamados aos que o anxo daba de papar ante as risas dos demais... e que unha mañá voaron, máis alto ca nunca, e cantaron, mellor que outros días.

pe pi co, pe pi co, iremos a Mexico

unha de teimas con doble de ketchup

noreply@blogger.com (Indómita) — Tue, 14 Feb 2006 18:11:00 +0000

Dende Bouzafría me convidaron a recompilar as miñas teimas... e teño que admitir que resulta complexo de plasmar só en 5 parágrafos as que son, pero aí van:
1. mirar para os pés en canto saio pola porta por temor a un dos meus traumas dende nena... saír da casa en zapatillas.
2. deixar sempre algo no plato ou no fondo do vaso... é horrible, seino, pero par mín case inevitable agás se é chocolate
3. empezar un proxecto nun folio en branco aínda que despois o remate escribindo en calquera sitio, até nunha servilleta de bar.
4. buscar no espello ese pasmoso parecido que din que teño coa miña nai... e non atopo
5. conseguir que sorrían unha vez ao día polo menos todas as persoas do meu contorno