espazo indómito

Aniversario...

2009-05-10T11:41:00.004+02:00

Hoxe hai un ano que a miña vida deu un viramento inesperado. Non sei se é normal celebrar os aniversarios das rupturas, mais cúmplense. Neste tempo pasou de todo. Até podería dicir que volvín xogar e volvín perder. O importante é seguir xogando para poder gañar algún día.

Samaín

2008-10-31T14:48:00.003+01:00

Hoxe, asústanme as pantasmas de antes, as de agora, as que van vir.

Sensacións (III)

2008-09-09T14:53:00.003+02:00

Rematou o verán, finaron os días longos e luminosos. Volto ao ordenador con xornada partida. Cumpro o curso de francés ás carreiras. Penso frases para as camisetas dunha despedida de solteira. Merco zapatos para unha voda, para esa voda. Aumento a colección de teléfonos móbiles, 3 distintos, de 3 compañías. Como bocadillos os mediodías para gañar tempo, mais soño con pratos de cociña tradicional británica... un shepperds pie very quentiño. A miña pel deixa o lixeirísimo ton de verán atrás e colle corpo de inverno. Busco motivos para sorrir, e hainos, moitos. Sorrío, mais xa pasou o estío, e non me deu tempo a nada.

Sensacións (II)

2008-08-11T20:18:00.003+02:00

Cando un funambulista da vida ten pouco senso do equilibrio ocorre que ás veces, a meirande parte delas, cae. Sempre fun algo desastre na arte de camiñar sobre o arame porque o fixen sen fé, sen seguridade, sen iso que guía á xente pouco temerosa, sen valor. Eu camiñaba fitando cara os meus longos e estreitos pés coas súas longas e estreitas dedas. Pregunteime moitas veces porque ollaba de xeito recorrente, case obsesivo diría eu, o chan que pisaba. E desenvolvín a miña propia teoría; quen mira os seus pasos nunca pisa unha cagada de can. Mais non tardei en abandonar a tese sobre este fito cando me cagou unha pomba no ombreiro. Entón pensei... haberá que ir mirando para arriba e abaixo intermitentemente?

Atopei a resposta ao cumprir 29 anos. É evidente, sinxelo e evidente. Só hai que ollar cara diante, de fronte, sen medo. E os meus pasos fóronse tornando cada vez máis firmes, cada vez máis seguros. Isto sucedeu porque me din de conta de que baixo os meus longos e estreitos pés había unha rede de seguridade. Sempre a houbo, pero non a vira. Tecina dende pequena, parte dela déronma feita (a familia), outra a fun cosendo e remendando cando rompía (os amigos) e a que queda por facer (os soños e as ilusións) a tezo con ganas todos os días.

Sensacións (I)

2008-07-31T13:23:00.005+02:00

Nos meus días de estío orballados na illa verde visitei a National Gallery of Ireland. A pinacoteca ten motivos máis que suficientes para merecer visitas; Caravaggio, Murrillo, Goya, El Greco, Picasso, Juan Gris... e como bonus unha exposición temporal de impresionistas; Monet, Manet, Degas, Van Gogh... Delicia para os meus ollos e resto de sensos. A obra que capitaneaba a exhibición era esta peza de Federico Zandomeneghi. Entendo porque foi escollida pois eu tamén a escollería para protagonizar os cartaces e os folletos. Un despertar de días de vacacións, que paz, que ganas de seguir vivindo.

I´m Molly Malone's friend

2008-07-23T23:36:00.003+02:00

Limerick á vista!!!

2008-07-01T21:25:00.002+02:00

Por fin. Voume de vacacións. Unha semana enteira (15-22xullo). A pasear polas rúas da cidade onde se escribiu a miña canción favorita, a pisar o chan de Frank Mc Court, a bailar ao son doutras gaitas, coller trevos e beber cervexa escura. Irlanda, o meu destino 2008. Pódese pedir máis? Poder pódese, pero entre que saín en San Xoan, nas festas de San Pedro, a selección gañou a Eurocopa e todo por aquí vai de marabilla non imos abusar da sorte.
Ah si, unha cousa, que xa que vou a unha das cidades con máis perigo do país da Guiness e coñecendo o meu costume de andar soa polos barrios menos recomendables... que non me atraquen, rouben nin maten, que teño que ir ao festival de Pardiñas cando volva (coa miña pandilla de verán, xa teño ganas de vervos a todos).
Sacarei fotos e tentarei postear dende aló coas aventuras. Que nervios! Que emoción! Piro de vacacións!

Dolores chamábase Lola

2008-05-27T15:24:00.003+02:00

Esta fin de semana voltei á vila a gozar das, sempre estupendas, festas de maio. Brinquei, bailei, falei e rin, rin moito, que xa me facía falta. Cando xa estabamos a baixar do campo da festa, rumbo a eses bares onde nos reecontramos os vellos amigos de sempre, escoitei "eras la niña de azul" e mirei cara a miña curmá para, acto seguido, botar a correr de novo cara a festa e rematar cantando aquelo de "dónde vas triste de ti?" (para quen se queira formar unha imaxe mental disto... corro coma un pato, cos pés para fóra, levaba sangría e gin tonics no corpo, e cando chegamos ao campo xa non había folgos para moito baile... unha xa non ten vinte anos). Facíame tanta, tanta, tanta falta voltar a sentir esa falta de vergoña, esa liberdade.

As amigas puxéronme ao corrente de todas as faladurías e novidades do pobo (divorcios, vodas, embarazos, novas parellas...) e axiña me decatei de que eu e a miña nova situación de "single" tornaríase tamén outro cotilleo. Malia todo, esas cousas son soportables, esas son as que fan que as vilas sexan vilas e que o anonimato non se comprenda.

Só sei que me sentín na casa de novo, cando facía moito que a deixara. Os amigos seguen alí, e seguen dispostos a ser amigos, que é o máis importante. Presaxio que o verán vai ter un lote de festas, reunións, e tempos de troula con todos eles, e penso respostar acudindo e participando, como adoitaba facer.

Corto e cambio [resumo]

2008-05-08T15:23:00.005+02:00

O primeiro pedirlle desculpas ao meu espazo indómito por ter tardado tanto en facerlle caso e tamén a eses que de cando en vez entrades para ver se respiro.

Non podo dicir que unha ausencia así sexa xustificada, mais os acontecementos que se foron sucedendo dende setembro do ano pasado até hoxe non foron de bo gusto para mín e os meus:

- Naceu a filla da miña "media laranxa laboral". Todo mudou á súa chegada por motivos moi longos de relatar. É unha fermosura de cativa e fai as ledicias de toda a súa familia, como era de esperar.
- Cumprín os 29 anos, e con eles aprendín moito, sobre todo a distinguir quen me apreza ben e quen non. Todo o mundo ao meu arredor está a casar ou ter fillos, non podo crer que xa chegara este momento da miña vida e o certo é que agora non me apetece facer ningunha das dúas cousas.
- Deixáronnos dúas persoas de incrible forza e valor. Nai e fillo. Ela coa vida vivida, 93 anos dignamente levados, cheos de experiencias e historias que nos quedan de legado. E el, inxustamente afastado con só 60 anos, un exemplo a seguir en moitos sensos e que afrontou a súa última causa con toda a enteireza coa que se enfrontaba a todo. No mar de Domaio ficará sempre.
- Roubáronnos cousas do maleteiro do meu coche, dunha maneira tan veloz e incrible, que aínda hoxe penso que aquelo non cadra. El perdeu o seu PFC naquel portátil e eu a ilusión de novo.
- O meu avó deunos un susto grande cando o seu cerebro ficou sen osíxeno durante un tempo, tivo unha embolia cerebral, e por sorte, segundo os médicos dín é un "miragre vivinte", sen secuelas aparentes.

Os nervios e a tensión que todo isto foi causando na miña persoa mantívome sumida nunha tristura grande e fonda da que estou tentando saír. Quen me coñece sabe que sairei dela, que xa saín doutras e que seguramente me queden por pasar algunhas máis. Digo isto, porque quen me coñece sabe que sempre me toca o camiño difícil e que estou acostumada á autosuperación, aínda que teño que admitir que esta case pode comigo e que moitas tolerías se me ocorreron neste tempo.

E agora, logo de escusarme, comezarei o que quero que sexa unha etapa distinta, e agardo se reflicta no meu espazo indómito dun xeito creativo e lúdico, lonxe do que ultimamente chegou a ser esta bitácora. Prométoo.

Días de amor e virus

2007-10-08T11:02:00.001+02:00

Había tempo que non dedicaba verbas ao meu espazo indómito.Pasaron moitas cousas dende o último post.

Os amigos pasaron por Compostela, fixéronme despedir o verán con nostalxia, lembrando os vellos tempos e facéndome entender que todo muda, todo menos as amizades máis verdadeiras. Graciñas por seguir aí aínda que físicamente Barcelona, Valencia, Puertollano ou Madrid vos teñan retidos.

Tamén foi tempo de dúbidas, de reprantexamentos, de análise profunda dos sentimentos... Houbo días de querer romper con todo e marchar e logo outros de resignación e cumprimento de deberes. Sigo a procurar o equilibrio, e co tozuda que son... atopareino.

Unha das partes máis importantes da miña vida leva outra vida dentro dela. Vai ser nai. Vai adquirir todos eses SUPERPODERES que teñen as nais, que lles aparecen de súpeto, coma ese de saber o que lle está a ocorrer aos fillos aínda que estén lonxe e pillarnos en todas as troliñas.Ánimo ruliña, vas a facelo moi ben.

E logo de estar pochiña cun virus estomacal que por momentos sacou o peor de mín (e non me refiro só ás vomitonas), recupereime para ir recibir unha noticia que fai que o futuro me faga ilusión. O pequeno vai casar. Eu xa non creo no matrimonio, nin eclesiástico nin civil (e digo xa, porque de pequena soñaba co día de branco, coma todas as nenas e me vestía con sabas e panos facendo o paripé), mais sei que ese día estarei emocionada porque o vin medrar, o vin convertirse en persoa e escoller con quen quere pasar os seus días e de seguro berrarei: Vivan os noivos!!!

Turrando do carro

2007-08-08T12:23:00.000+02:00

O verán presentouse certamente comprometido. Visitas de familiares fixeron que guiara o meu corpo por Compostela de novo buscando recunchos para amosarlles por que vivo aquí, para que comprendan que é o que me mantén atada a esta grande vila ou cidade pequena, para que sexan quenes de imaxinarme por estas rúas cando estean lonxe, de volta nas súas casas. E non fai falla moito para que vexan porque o meu fogar está entre as pedras históricas e o orballo repentino. Compostela fala por si mesma, sen falla de guión. Síntese a cada paso e medra dentro de cada un.

Logo dos encantos de Santiago amoseilles tamén A Coruña, a vista dende o Monte de San Pedro e o que son os churros con chocolate. Tocou tamén ver algunha praia, e tocará na próxima visita ver as Cíes, a praia das Catedrais, Fisterra, Lugo, Allariz e tanto e tanto que temos. Foron días de voltar a beber viño, o noso, o branco que se agradece nas tardes de verán. Días de comer a fartar polbo e pementos de Padrón.

Escapei unha fin de semana a Porto. Tenme cautivada, toda ela, toda esa cidade que medra a pasos axigantados conservando intacto o seu corazón. E voltarei, porque coma sempre, quedou algo sen ver, e ogallá sempre quede para poder voltar. Puxen o vestido novo e baixei á rúa nunha calurosa noite, sen complexos, porque ninguén me coñece alí, sentínme ben.

Alugase praza de piragua

2007-04-17T19:56:00.000+02:00

Venres, 13 de abril, alguén deixou a súa piragua no garaxe da miña memoria. Grande interpretación, orixinal posta en escena, texto fresco e rápido. Gocei unha vez máis no patio de butacas, na primeira fila, asento terceiro, coma se estivese eu tamén dentro do escenario. O detonante das nosas furias escondidas adoitan ser o máis estúpido e quen paga as nosas frustracións sempre é quen menos o merece. Facémolo todos mais non é desculpable.

Herba

2007-03-29T19:49:00.000+02:00

Logo do equinoccio de primavera só teño ganas de pisar a herba cos pés descalzos mentres o sol me vai cegando até só ver chiribitas cos ollos entrefechados e distinguir ao lonxe siluetas de descoñecidos. Cada un ten as súas paranoias...

Verdades coma puños

2007-03-05T19:42:00.000+01:00

Recollido na miña visita á Graphispag 07

Punto e seguido

2006-12-29T09:43:00.001+01:00

Hoxe fago 28 anos. Non pensei chegar a eles. Vou tentar vivilos dende outra perspectiva.

Fun polo aire e vin polo vento

2006-12-27T18:04:00.000+01:00

Esto foi o que rescatei da miña terriña nai, para pedirlle ilusións o ano que vén. Posteádelle desexos se queredes, seguro que os cumpre. Bicos a todos e bo nadal

Yesterday

2006-12-06T19:49:00.000+01:00

Comeza a conta atrás para voltar á casa. Non o entendo nin eu, as emocións pódenme, as bágoas asoman nas cuncas cada segundo que pasa. Teño medo, mais a ilusión debería abatilo. Non son unhas vacacións, é un reencontro coa illa, cos sentimentos que hai 10 anos tiña alí, coa xente que só me coñecía de cativa, coas pantasmas que xa non a habitan.

Agardo inqueda meterme no gran avión e chegar a Lennon, comer graxentos fish&chips e beber pintas cos que me viron dar o meu primeiro bico e agora me verán feita unha... pequena muller.

Lillian, vasme ver voltar, voltar á túa casa, ás rúas polas que camiñabamos cara ao mercado, ás fiestras polas que vin chover aquel "mellor verán da miña vida". E ti William, verasme rir de novo e remexer nos teus caixóns procurando lambetadas, aínda que xa sei que non as hai. Grazas por todo o que fixéchedes por mín, por facer á miña nai e por deixar que nola levasemos lonxe. Botareivos de menos e seguro que se me fai raro voltar, pero sempre o hei facer buscando máis de todo o que me fixéchedes querer tanto.

Aos que me coñecedes, só dicir que espero atopar o que busco alí, senón saberei que perdín o tempo todos estes anos.

Nena con zapatos novos

2006-09-23T13:45:00.000+02:00

A miña vida dende que deixei á tribu non vai moito mellor, fico amarrada en vellos costumes e pensamentos e preciso comezar o novo xeito de acción... preciso un cambio de aires... preciso voltar á patria nai (a miña patria pai é esta para sempre) e coller folgos.
Sen pensalo moito, por 44 euriños collín un billete cara ao ceo, vou respirar por riba das nubes de Santiago para chegar onda Lennon (above us only sky). Son unha nena con zapatos novos e conto coa mellor compaña para voltar ás orixes, un trotamundos apuntouse tamén.

Deica pronto

2006-09-05T23:18:00.000+02:00

Hai soños que se materializan no momento, chegando a ser por elo menos soños, e outros que se vislumbran ao lonxe e semellan tan complicados de conquerir que se convirten directamente en utopías, abandonando a esfera do posible...
Pois eu crín nunha utopía, unha idea que en canto se cumpliu de tanto crer nela, se tornou de novo soño para deixarme seguir gozando.
Hoxe mirei ao redor, cara todos os donos do mundo e sorrinlles fachendosa porque acababa de acadar unha parceliña. Non se pode dicir que sexa estable, senón que é unha pequena braña, pero ten posibilidades, e por primeira vez, en contra do meu teimudo espírito pesimista, podo dicir que estou ben (malia de estar tomando o peor antibiótico que degustei na vida e que non lle receitaría nin ao meu peor inimigo...).
O venres pasado me despedin duns individuos moi especiais. A paradoxa é que forman un grupo de traballo, mais por separado traballan mellor. Son persoas incribles, cada un me ensinou a valorar actitudes e xeitos de ver o que nos acontece. Dende os devotos do optimismo extremo até os seguidores de Murphy, comparten alí o aire (agora sen fume por lei) e no Marte os cafés e pinchos de tortilla... Habitan un lugar onde os messengers son a boca dos pensamentos e unicamente os risos acompasados delatan aos conversadores, un lugar onde esas mesmas conversas serven para encher "piroleces" que se convirten en pequenos homenaxes cheos de gracias e sutilezas, un lugar onde as presas son costume e se traducen por momentos de complicidade e o estrés frenético en enerxía tauritoniana... ese lugar sen cartel na entrada que é o fogar dos que nel traballan porque pasan alí máis horas que nas súas propias casas... Son, simplemente xeniais e irrepetibles.
Deume mágoa marchar, máis da que moitos imaxinan, porque aínda que me fun porque chegou o meu tren e conseguín a pasaxe con moito sacrificio, vaime a custar facer o día a día soa, sen ese grupo de traballo. Quédolles moi agradecida por todo, por ser parte indispensable na conquista da utopía e a moitos deles por darme algo máis que levarei sempre, a súa amizade.
En débeda estou amigos, cobrádea a prazos que así nos veremos máis.
Apertas e bos desexos a todos. Deica pronto.

Lingering

2006-05-10T23:14:00.000+02:00

Así estou dende hai tempo... simplemente pendurando... e até cando pode abanear un sen caer ao chan? Até mañá? Se cadra algún tempo máis.

chegou

2006-03-15T23:10:00.000+01:00

esqueceuse, pouco a pouco, desaparecín da súa cabeza e máis lentamente doutras partes do seu ser... a súa teima fíxoo glaciar e as súas augas se estancaron... pouco me quedaba por facer por el, non tiña verbas de alento, xa non as escoitaba, non tiña máis nada que darlle, xa máis nada.

jack & jackie

2006-03-07T00:16:00.000+01:00

Freixós de laranxa cheos de chocolate... Antroido Burton (aterrorizando cativos sen querer), bailando nas rúas de Compostela, vendo sen ser vista. Desexando repetilo unha e mil veces máis.

a "cuestion" de hai seculos

2006-03-06T22:57:00.000+01:00

Amigo Hamlet, pode ser que agora foses así:
Fillo de pais divorciados e arrexuntados de novo.
Con móbil de última xeración, e blog de seu para manifestar a túa rabia, por mor dunha vida chea de caprichos e pouco agarimo.
Os días, con mamá e o causante da separación, no piso "art decó" da capital.
As fins de semana, con papá, montando no "quad" e xogando á "play" no chalé da aldea.
Viaxes de intercambio a países europeos.
Comida rápida e colesterol.
Películas de culto e Dan Brown na mesiña de noite.
Concertos e macrofestas.
Só nas túas angurias (non quererás ter moza), só no teu delirio, até finar, a causa dunha sobredose de cocaína adulterada...
Creo que me estou a pasar pouquiño contigo... despois de todo, tiñas un senso da lealdade e da honra demasiado grandes para rematar así... non sí?
Contextos que acollen aos milleiros de Hamlets do mundo.
Gocei moito da adaptación de Lino Braxe.

a opera dos pobres

2006-02-21T01:14:00.000+01:00

24 horas máis tarde seguen a soar as trompetas na miña cabeza, sego a ter o ritmo no pé dereito e aínda sinto o aplauso saíndo das mans. Canto necesitaba unha noite así... e por fin chegou Goran (e non minto cando digo que me tremaban os xeonllos ao final do espectáculo).

Unha Karme de ollos fondos, un Ceaucescu de movementos acompasados e rítmicos, as mulleres que fan a rúa coa súa alegre forma de entonar, e aquela voz, fermosa, do home do lixo sen bigote que cantaba: l'amour, l'amour, l'amour, l'amour...

Ese Bregovic que nos fai ver que se un quere algo, se un verdadeiramente o desexa, pode algún día tornarse realidade... como os paxaros embalsamados aos que o anxo daba de papar ante as risas dos demais... e que unha mañá voaron, máis alto ca nunca, e cantaron, mellor que outros días.

pe pi co, pe pi co, iremos a Mexico

unha de teimas con doble de ketchup

2006-02-14T19:11:00.000+01:00

Dende Bouzafría me convidaron a recompilar as miñas teimas... e teño que admitir que resulta complexo de plasmar só en 5 parágrafos as que son, pero aí van:
1. mirar para os pés en canto saio pola porta por temor a un dos meus traumas dende nena... saír da casa en zapatillas.
2. deixar sempre algo no plato ou no fondo do vaso... é horrible, seino, pero par mín case inevitable agás se é chocolate
3. empezar un proxecto nun folio en branco aínda que despois o remate escribindo en calquera sitio, até nunha servilleta de bar.
4. buscar no espello ese pasmoso parecido que din que teño coa miña nai... e non atopo
5. conseguir que sorrían unha vez ao día polo menos todas as persoas do meu contorno

estrela estreliña

2006-02-14T18:39:00.000+01:00

cando xa me acostumara á idea de que non existías, de que te inventara mil e unha veces con anacos dos que foron e remendos do que quixen que foran... cando xa fixera o callo máis duro de facer... cando se secaran as cuncas e gardara cada gota que delas caera nun bote de cristal para velas e lembrarme sempre do dano que fan os días... cando as noites dos venres de sofá e chocolate eran un costume arraigado... cando pintaba só azul... e cantaba verbas tristes e melodías en bucle... cando só as paredes sofrían as miñas iras e abandonos... cando mudara até converterme en verme no melocotón xigante... apareciches para quedarte... polo menos até a metamorfose

Frida deixa Compostela

2006-02-01T22:05:00.000+01:00

Achegueime un serán de inverno a ver a exposición que me ofrecía a Fundación Caixa Galicia, logo dun bo xantar (mellor aínda foi a compaña).
Frida Kahlo.
Frida-obra, e de agasallo, Frida-vida.
Ela sentía, as súas frustracións son as nosas.
Ela comunicaba, chegaba de xeito sinxelo e directo.
Ela vivía, postrada nunha cama, máis do que vivimos algúns.
Ela amaba, e nunca ninguén saberá canto.

Glaseado

2006-01-29T23:54:00.000+01:00

Cheguei cando ameazaba e espertei cando xa cubría o céspede do fogar dos mestres da vida. Nevou. Nevou tanto, que o auto vermello, o meu chitichitibangbang, resistiuse a arrancar. Nevou tanto, que os veciños fixeron homes de neve de todas as clases, algúns ata pornográficos, dignos de ser retratados. Nevou tanto, que prendimos lume na cheminea e ficamos toda a tarde bebendo té, latricando de cando eramos nenos, de cando eran nenos e de cando haberá máis nenos. Pero sobre todo, nevou tanto, que me emocionei vendo o fermoso país no que vivimos mudado do verde característico ao branco cegador... fermosísimo igualmente.
E para cores... estas belezas avermelladas do invernadoiro da miña tía-avoa.

hoxe...

2006-01-26T10:13:00.000+01:00

fáltame o aire

How much is that doggy in the window?

2006-01-14T23:07:00.000+01:00

Lilian apuraba os Dunhill sentada na cadeira, co cinceiro cheo de cabichas na mesiña e o cheiro do último misto aínda no ar. O libriño dos crucigramas pousado nos xeonllos e os lentes na punta do nariz.
Eu mirábaa dende o descanso da escaleira, sentada no bordo dun escalón con moqueta floreada. Viume, ergueuse, deixou os lentes na mesa e convidoume a unha taza de té.
Anécdotas de xente que apenas recordo e de outros que non coñecín nos tempos das historias, mais logo protagonizarían a miña vida. Historias de guerra, de fame e de esforzos, relatadas coma se quen as padeceu non se lamentara de que así foran. Intimidades que gocei cada segundo e tesourarei sempre.
11 anos van xa, e o recordo vén coma se fose onte.
Quérote Lilian, deixame ser coma ti. Woof Woof

How much is that doggy in the window
Woof woof
The one with the waggely tail
How much is that doggy in the window
Woof woof
I do hope that doggy's for sale

Danzando nos brazos do demo

2006-01-11T23:49:00.000+01:00

Espertei tremendo. Toda a noite con el. Facía moito que non nos viamos. A cita comezou coma sempre, de maneira fría e sen moitos miramentos, mais foime ás feblezas, ao meu talón de Aquiles, e apuntou ben. O pasado, os bos tempos, as risas... voltaron á miña azotea e afondaron no latexante bloque que levo no peito... era coma un analxésico puntual, un que comprime tanto a dor que fai que o esquezas... e eso fixen, esquecín a súa dor... e dancei ao seu ritmo, todo o que quixo e máis... e me perdín no seu mundo, fun minotauro... e durou 6 horas o efecto da aspirina, xusto ata que abrín os ollos e comprendín que xa non me tiña que doer, que a vida me mudara, que os nosos vieiros eran distintos.

Trouxeronme os reises

2006-01-06T00:22:00.000+01:00

unha visita improvisada, todos os queridos nunha soa sala, os que máis me importan véndose por primeira vez as caras... trouxéronme todo, non lles pido máis nada

Proposito de enmenda

2006-01-02T20:03:00.000+01:00

A miña querida Lola cantábao berrando a todo pulmón naquela montaña "teño as miñas feblezas, teño as miñas forzas e tamén as miñas fealdades, pero alguén quérese tal e como é?". Son quen de recoñecer todos os meus defectos mais cústame ver as cousas boas, afortunadamente son os demais os que mas fan ver ós poucos e me manteñen a flote. Nestas datas a ringleira de propósitos para o 2006 desfila ante miña atenta ollada... unha listaxe imaxinaria con mala caligrafía, chea de tachóns e rectificacións... unha listaxe que despedaza á miña persoa e tenta convertila nalgo utópico que se adapte ao que os demais demandan de min... unha listaxe que quedará neso, en propósitos... un exame de conciencia cunha penitencia volátil, porque non podemos mudar nunha noite agás de traxe.
Somentes cabe esperar que veña ben e me abandone este dor de gorxa que me quedou da troula. Ventureiro 2006.

Fetiche

2005-12-21T19:29:00.000+01:00

Citando ao Izaguirre, nese libro que me agasallaron no meu aniversario, direi que está considerado fetiche aquel ídolo ou obxecto de culto ao que se lle atribúe un poder máxico. Todo é susceptible de converterse en fetiche; un bico, un cheiro, un recordo. Estou a comprobar que na miña vida hai máis dos que pensaba. Dende hai tempo, as luces de Compostela alumean máis, as pedras móvense baixo os meus pés para facilitarme o camiño e teño enrugas máis fondas nas comisuras dos beizos por sorrir (benvidas sexan todos eses surcos se veñen de tal xeito). Hai persoas que fan que as cousas flúan doadamente, que a vida pase sen penas e que as ledicias se vivan máis intensamente se cabe.
Hoxe soñei que podía, e despertei ao carón dun novo fetiche, e hoxe, unha vez máis, puiden.

Dreaming my dreams

2005-12-14T18:58:00.000+01:00

Dúas chamadas sen contestar... para contarme, na terceira, que o conseguimos.
Hoxe volvín a crer que se desexas algo con moita forza cúmprese. Seguirei soñando. Grazas

Raining cats & dogs

2005-12-01T23:45:00.000+01:00

Saín de traballar ás carreiras, coma de costume. A duras penas atravesei a Praza de Galicia, esquivando paraugas e algún que outro turista despistado. Cheguei á parada e busquei o móbil para ver/mirar (ver: porque me doían moito os ollos e case non os abría; mirar: porque precisaba saber a que hora ía a finar o macroconcerto das miñas tripas) a hora, o 11 marchara había uns minutiños. Resigneime a esperar porque caían chuzos de punta, chuzos fríos coma o xeo e que mancaban máis que mollar. Pasou o 15, logo o 5, non podía quedar moito xa...
Aborrecíame estar alí. Outras esperas eran entretidas, escoitando as parrafadas dos cativos de hoxe, que non sei por que todos conseguen ter acento de Lacoru aínda que sexan de Sar; ou imaxinando a onde ía todos os días aquel señor do sombreiro e paxariña; mais hoxe non, hoxe a ansiedade por chegar á casa era meirande.
Asomou o bus, achegouse á beirarrúa, e de súpeto empurráronme, desfíxose a ringleira, semellaba unha saída de emerxencia nun incendio. Cando por fin cheguei preto da porta, só quedabamos un señor e mais eu para embarcar na lata de sardiñas... o "busero" fechou a porta diante dos nosos fuciños.
20 minutos máis de espera... ao carón daquel pobre e anoxado home dos lentes mollados. Entón tiven a estupenda idea de me achegar ao caixeiro para ver como andaban os meus escasos cuartiños... SALDO NEGATIVO!!!. Nunca na vida, andivera preto, pero nunca baixo cero, semellaba unha temperatura máis ca o saldo dunha conta: -0,7 grados marcaba o termómetro do diaño. E... de que me queixo, se o 19% dos galegos viven baixo o umbral da pobreza e... se eu nen sequera son pobre... como estarán eles!!! Eu, coma case todo o mundo que me rodea, teño coche (e unha letra que pagar), teño piso (e un aluguer que pagar), teño móbil (e unha factura que os da Timofónica consideraron moi alta e aconselláronme cambiarme a un "plan 40" co que sorprendentemente pago 80...), pero non son pobre, son autónoma (ha,ha,ha... e sí, teño que pagar). Pero a culpa é miña. Co ben que se vive con "papá e mamá"... Recoñezo que quizais estea a ser alarmista, porque evidentemente pode ser moito peor e por unha semana que xante bocadiños de mortadela (sen olivas... que iso xa é un luxo) non vou morrer. Son consciente do afortunada que son e ben sei que se teño que pedir hai mil mans ofrecéndome (e ningunha é un banco, por suposto), mais enfermo cando leo que os galegos cobramos, de media, un 13% menos que o resto dos españois... e a día de hoxe pagamos o mesmo que noutros puntos da Península...
Ao final chegou o 11. Pilotaba (e digo ben, porque semellaba que iamos no aire) unha moza loira que consumía goma de mascar ensinándonos os empastes polo retrovisor. Eu conduzo dun xeito desastroso, pero esta muller estaba a pagar o seu noxento día con nós, e dou grazas de irmos algo apiñadiños porque senón seguro que máis dun remataba co cú no chan.
Unha rapaza que ía sentada á esquerda, asento individual, levaba algo que botei en falta nese momento ao sentir os pés fríos, os calcetíns mollados e os pantalóns pegados ás perniñas aterecidas... unhas catiuscas... Que bonito era brincar nas pozas sabendo que non te ías arrefriar e que non tiñas nada máis en que pensar que en ir comer a merenda e ver as peripecias do Goku na Telegaita.

Punto e set

2005-11-27T23:47:00.000+01:00

Non o podo evitar. Namoro da súa forma de rirse do mundo, namoro en cada fotograma (aínda que alguén me dixo que esta película non era do seu estilo cotián), namoro das historias que, aínda que magnificadas no guión, acontecen a diario. A opulencia, a escalada social a base de "enchufes", os devanditos cornos, a falla de ética ou moral, os complexos de inferioridade, as inseguridades emocionais, a beleza física contra o ser interior, o sexo sen amor e o amor sen sexo,... todos os nosos medos e ansias remexidos e expostos en apenas dúas horas de deleite persoal.
E a música,... raro é que non me agraden os sons que camiñan da man de cada historia, de cada pequeno momento...
Unha vez máis, Woody. Non me fagas agardar moito para outra ración de realidade con envoltorio mordaz (eso sí... nada de pantasmas ou aparicións na próxima que as explicacións redundan e temos dereito a sacar as nosas propias conclusións).

Simplemente luns

2005-11-22T12:50:00.000+01:00

Xa os Boomtown Rats os odiaban sen saber moi ben porqué. Os luns son estranos dende o primeiro instante no que somos conscientes de que é luns. Pipipipí, pipipipí, pipipipí... o espertador. Os luns non poden comezar doutra maneira. Un aínda está na póla despois da fin de semana polo que é moi probable que esa mañá queime as torradas, bote sal ao café ou poña a roupa interior do revés. Con estos pequenos contratempos un xa se vai concienciando de que a semana empeza e que é o momento máis lonxano do benquerido e adorado venres. Pola rúa dáse un de conta de que non só el sofre a maldición dos luns... o resto das persoas tamén camiñan fitando cara o chan. Máis que camiñar... os luns vágase. Non se xanta, os luns engúlese sen mascar (lei do mínimo esforzo). Non se mira, os luns só se ve e non se escoita porque só se oe. O único que sí facemos igual que o resto dos días é traballar... Os luns nunca é día do espectador, non hai espectáculos nin concertos, non botan nada interesante na tele (nin os martes, nin os mércores... )... Incluso as novas do luns son unha especie de compendio resacoso das do fin de semana. Os luns non hai tempo de visitas nin de amigos porque hai que amañar as desfeitas da finde e organizarse para o queda por diante. Teño que facer un almanaque sen luns... Duplicarei os venres.
Menos mal que agora mesmo xa é martes.

Unha oferta que non podiamos rexeitar

2005-11-18T01:05:00.000+01:00

Peter Pan na procura da sua sombra

2005-11-17T22:29:00.000+01:00

Na axenda do móbil vexo un número. Número ao que chamei para atopar forzas para seguir adiante. Número que marquei a horas intempestivas. Número ao que berrei, susurrei e chorei. Número que me devolveu verbas amables e outras non tanto... pero sempre houbo resposta nese número.
Meditabas cada son antes de que saíse pola túa boca. Retorcías os meus pensamentos ata facerme ver as cousas dende todas as perspectivas. Soñabas e crías nos meus soños facendome soñar outra noite máis. Creabas coa túa imaxinación e eras quen de materializalo para que puidesemos ver a maxia.
Hoxe teño que borrar ese número e non porque queira facelo... Nunca máis escoitarei a túa voz ao outro lado porque Peter Pan marchou na procura da súa sombra.
O corazón máis noble. As palabras máis sinceras. Os laios máis profundos. Todo marcha contigo Peter e todo queda en min para sempre. Non podo reprocharte nada e tampouco quero reprocharme nada. Respecto a túa decisión malia que faga que me doia todo. Respecto a túa vontade malia que non desexara o mesmo ca ti.
Sinto terte abandonado no país de Nunca Xamais. Botareite en falta, sempre.
[14 de novembro, 2005]

O 11 do 11 as 11 e algo

2005-11-11T11:00:00.000+01:00

Tanto 1 seguido só pode indicar o comezo de algo que quizais non chegue ata o 2 do 2 ás 2 e algo... pero é unha nova aventura personal á que convido a todos os que queiran ser compaña nesta "viaxe estrana e moi lonxana". Trátase dunha pegada, un rastro que ficará en forma de código HTML perante tempo indefinido e que posiblemente non alimente espíritos, pero sí me baleirará de contidos deixando ocos baleiros para poder seguir enchendo o meu.
Agradecemento e cachaza amigos, e benvidos.

O que se ve dende o anden (2005)

2005-10-25T20:07:00.000+02:00

Corría o verán do 73. Eu, na vella bicicleta negra, baixaba pola vila cara a estación do tren. Mamá dérame dous anacos requentes de pan de boroa con queixo e marmelo envoltos nun pano de mesa. O cheiro só xa facía fame, alén da súa presenza, mais sabía que non gostaría do seu sabor.

Fermín ficaba sentado na cadeira de sempre, esa que xa tiña a forma marcada do seu osudo pandeiro. Horas, anos,... no mesmo lugar, ao carón do andén. Fermín non pasaba pola vida, era ela a que docemente, dun xeito case inaprezable, pasaba por el. Pero facíase vello, e moitos de nós non fomos conscientes delo porque era, dito con agarimo, parte do mobiliario urbán da nosa vila.

Á súa beira, sen apearme do meu vehículo emprestado, coma unha de tantas outras veces, extendín a man e ofrecinlle a merenda. Lembro o sorriso que me devolveu, era un sorriso de cativo, cheo de inocencia, a pesares de andar xa polos 60 anos. Deume as grazas e seguín rumbo ao Peneco onde me agardaban os outros mozos para xogar ás agachadas.

Eu tiña 14 anos, a enerxía dun cabalo e a cabeza chea de ilusións e moita palla. Non quería estudar, e malia os consellos de mamá, decidín traballar nas eiras do tío Mateo até facerme cuns cartiños para abrir unha taberna. Os meus soños non eran grandiosos, en efecto, pero en Curtis era feliz e quería ficar alí, preto dos meus.

Ora que tamén tiña outra teima, desexaba viaxar á Alemaña. Quería coñecer nas miñas carnes aquelas marabillas que me contaba Lourenzo nas cartas e postais que puntualmente me chegaban cada tres semanas. Os seus pais levaban alá dez anos e el fora onda eles había dous. Era o meu amigo da infancia, co que compartín os primeiros pitillos no adro da Igrexa e os primeiros grolos de caña na súa derradeira noite de San Xoan na vila. Chamábannos “o gordo e o fraco”, pola nosa semellanza en feitura cos actores dos filmes que viamos no televisor do Exprés. Lourenzo arrumbaba moito máis ca mín, xa lle viña de casta o da constitución grosa. Dicíame sempre que lle favorecía ser así porque en Alemaña non destacaba do resto, e que aquelas famosas salchichas estaban a causar estragos na súa, xa pouco fina, figura.

O verán do que vos falo tornouse inesquecibe por mor de Manuela. Ela foi o meu primeiro amor, o que enche os intres nos que non xogas ao fútbol cos demais, o que fai que chegues a deshora á casa os días de festa, o que consigue que poñas a roupa dos domingos sen queixarte... pero ninguén o sabía.

A única testemuña do noso fervor xuvenil foi Fermín, ese vello privado do senso da vista dende o día que naceu, pero coas ulideiras máis sutís que coñecera xamais. Fermín cheiraba o amor, cheiraba todas as cousas boas que acontecían ao seu redor e tamén, percibía o mal cando se achegaba. O seu reloxo eran os trens, coñecía todas as máquinas, os percorridos e caseque a todos os pasaxeiros que viaxaban de xeito cotián.

Aconteceu o 23 de Xullo, día de feira na vila. Fermín non precisaba almanaque ningún para sabelo, dicíallo o traxín da estación, o cheiro dos chourizos e queixos que subían e baixaban dos vagóns, os berros de voces non tan coñecidas como as de costume e a cantidade de fume que se desprendía dos cigarros que se consumían ao seu redor.

Eu por aquel entón, adicábame a axudar ás mulleres a levar as súas mercadurías dende a carballeira da feira até o tren e así gañaba unhas propiniñas que enchían o peto pouco a pouco. Lembro con claridade a familia García que viña dende Oza todas as feiras coas súas fillas e o pequeno Toño. Eran boa xente, desa que non mira por riba do ombreiro por moito que teñan en leiras e arrendamentos. Achábanme sempre na porta do bar A Fonte. Alí sentado vía multiplicarse a vida na vila, encherse de son, de cores, de movemento desacompasado.

Nas tabernas moreas de forasteiros apuraban as cuncas de viño logo de ir ver as naves do gando e das bestas. Nos postos, as súas donas escolmaban a froita, as viandas e o pan. E nas rúas, os nenos xogaban coas pelotas de cores que lles mercaban mentres engulían, case sen mascar, as rosquiñas anisadas.

Ao mediodía todo ía remitindo paseniñamente. Calaban as risas e voltabamos á vida tranquila de Curtis. Xantabamos tarde, case sempre callos, e á hora da sesta saiamos a xogar.

Ese 23, quedaramos todos no río. De camiño atopeime a Manuela, que ía con Pilar latricando das súas cousas. Uníusenos Xurxo, que viña co seu primo “o vasco” e logo Carmiña coas valencianas. Xa abondabamos para argallar unha boa troula, e aínda así os sete netos da señora Paulina completaron a panda.

Ao chegarmos ao noso espazo preferido pousamos as bolsas coa merenda, espímonos e bañámonos, coma se dun ritual se tratase. Pedrín adoitaba facer o pino e outras piruetas na auga para impresionar ás mozas, pero rara vez o conseguía porque estas miraban cara outro lado todo o tempo; seica o que viña de fóra as tiña comendo da súa man ese verán, sería o pulo da novidade.

Cando me sentei na beira a tomar o sol un pouco e a escorrentar a friaxe, Manuela veu onda mín. Estivemos horas leriando. Contoume que as curmás que estaban en Inglaterra lle enviaran uns discos dos Beatles e unha saia moi curta para que a estreara nas festas de Agosto. Eu conteille as historias de Lourenzo e a miña idea de ir a velo cando rematara o estío.

Fíxose tarde, e cando nos decatamos xa todos ían camiño de volta. Recollimos e marchamos pola Aldea Vella. Ao chegarmos á estación, axudeina a cruzar a vía e cando a tiven nos brazos non puiden evitar bicala. Ficamos calados un anaco. Os ollos de Manuela, negros e fondos, brilaban. As miñas fazulas prenderon, vermellas. Collina da man e subimos cara á casa por atallos para que ninguén nos vira.

Dende ese momento, viámonos todos os solpores para pasear e falar. Buscabamos camiños novos polas eiras dos veciños e polo monte, mirabamos os magazines que lle enviaban as curmás, liamos xuntos as cartas de Lourenzo... pouco a pouco perdendo a inocencia propia dos nenos, ela antes ca mín.

Unha tarde de Agosto, seguindo o tortuoso camiño que ía dende A Raia até o pobo puidemos vela. Ela agochábase para que non a viran e nos agochabámonos dela. Sentada aos pés dun vello carballo, co caderno nos xeonllos e os carbonciños tirados polo chan. Miraba ao fronte e con pulso firme, case sen ollar o papel, debuxaba os contornos daquelas mulleres que labraban a terra. Eran só volumes, pero tan armónicos en conxunto. Os febles apuntamentos íanse tornando detalles. Dúas horas nos tivo engaiolados por aquel don.

Marchamos cando as labregas recolleron os apeiros e ela pechou o caderno. E voltamos, á tarde seguinte para ver de novo como o que coñeciamos de preto, o noso contorno, se vía reflectido naquelas follas grosas e porosas. Manuela estaba enfeitizada por aquelas mans, e eu pola inxenuidade propia de nena que levaban os trazos da pintora. A inocencia que nós perdiamos ela a gardaba en cada liña.

Así sucedeu perante tres xornadas máis. E logo desapareceu. Buscámola por outros camiños, polas bonitas paraxes que se nos aparecían como dignas de ser pintadas, pero non a atopamos. Vímola algún día na fiestra da súa casa, coa bata branca chea de manchas de cores. E de outono marchou a Madrid...

E eu, de outono, marchei a Alemaña. Nunca antes saira do país; ía tan cagadiño de medo coma ilusionado. A maleta coa roupa para un mes e un bulto con cousas que a min se me antoxaban de pouco aprezo, pero que mamá sabía que a familia de Lourenzo recibiría con agrado: unha ducia de chourizos, un anaco de xamón, dous queixos da veciña e unha botelliña de viño. Tamén conseguín meter un par de libros de aventuras para o meu amigo e algunha foto que nos sacamos na festa a mocidade daquel momento.

A noite antes de marchar leveille a merenda a Fermín.
– Vinvos! A ti e á filla do carpinteiro -dixo baixiño-. Hai cinco feiras...
– Pero se ti non ves Fermín! -respostei rindo-.
– Vexo máis do que pensades. E vexo que ben está o que ben acaba, así que marcha sen medo que na vila todo ha seguir o rumbo axeitado –afirmando coa testa–.
– Fermín, toma a merenda e déixate de augurios... e vai cedo para a casa que xa non son noites de verán.Cóidate que nun mes estarei de volta e traereiche algo rico e novo da viaxe para merendar.

Dinlle unha palmadiña nas costas e virei sobre os meus pasos a despedirme da miña Manueliña. Foi un sentimento estrano, nunca antes tivera moza e nunca me tivera que despedir de ninguén así. Ollámonos e démonos fondas apertas durante unha hora. Apertas propias de deseperados. Sabiamos que era unha parvada, pero facelo máis teatreiro era inevitable, coma se fose de novela, coma se supuña que se dicían adeus os namorados.

Pola mañá tomei o avión cara a Frankfurt. Baixeime todo fachendoso, cun sorriso que se fixo aínda máis pronunciado ao avistar a Lourenzo e ao seu pai. Leváronme á casa nun coche grandioso de cor azul. Alí esperábanme a súa nai e as irmás acompañadas duns cantos veciños, españois tamén, cunha festiña de benvida.

Lourenzo tiña que ir ao colexio polas mañás e a mín puxéronme a traballar no restaurante que un matrimonio asturiano tiña no chamado “Barrio Español”. Pareceume unha idea xenial, así aprendería un pouquiño para cando abrira a taberna en Curtis.

Deste xeito pasaba as mañás, mentres que as tardes discorrían visitando a cidade e as vilas dos arredores, compartindo o tempo cos novos amigos. Encantábame aquelo. Todos os venres á noite xuntábanse no restaurante preto de oito familias emigradas e, a porta pechada, bebían, bailaban e baduaban contos.

Lourenzo moceaba coa filla duns cordobeses e eu non me podía alegrar máis pois a rapaza era fermosísisma ademáis de graciosa. Pola miña banda, fixen boas migas cuns raparigos cataláns que chegaran tamén había pouco, e xogabamos ao fútbol contra mozos italianos, coma se foramos selecións.

Aos asturianos gustáballes como traballaba, ascendéronme de lavavaixelas a camareiro en menos de tres semanas, e ofrecéronme seguir traballando alí máis tempo. Eles me darían un cuarto na casa e un soldo digno. Sopesei as opcións e pensei que estaría máis preto de lograr o soño da taberna se me quedaba alí, en lugar de voltar ás eiras do tío Mateo, así que falei coa miña nai e lle dixen que voltaría ao ano seguinte.

Pero o ano pasou e cinco máis tamén. Alugara unha casiña de solteiro e mercara un auto de segunda man. Lourenzo rematara os estudos e con axuda dos pais montou un pequeno hoteliño no centro. Contratoume como xefe do servizo. A miña vida alí era coma unha escaleira na que só se podía subir polo que fun enredando máis e máis.

Chamaba a mamá unha vez á semana e enviáballe cousas de cando en vez. Os primeiros meses escribinlle moito a Manuela, mais funno deixando e chegou un momento no que parei.

Co tempo coñecín a unha moza alemana, de pais cántabros, chamada Erika e aos dous anos de saír fómonos a vivir xuntos. Casamos polo xulgado no 90 e mamá veu á voda. Foi un día de ledicia para todos e máis todavía cando dixemos que esperabamos un cativo.

Manuel ten agora trece anos. Xoga ao balón cos fillos de Lourenzo no xardín, e cando se anoxa xura, e aínda que non me gusta, non podo conter o riso porque xura coma o pai, en galego. Eu míroos dende o sofá dende onde tamén contemplo o cadro que trouxen da miña última viaxe a Curtis, Mulleres labrando a terra, e penso que dentro de 20 anos a morriña poderá comigo e voltarei alí, a abrir a miña taberna e a ver os prados que pintaba María Antonia.

Terceira e ultima (2004)

2004-07-15T17:57:00.000+02:00

A cinta transportadora seguía a virar. Achegábase unha grande e vermella, logo outra pequena e ríxida. Habíaas con adhesivos identificadores que falaban de onde estiveran e outras totalmente anónimas. Formas, tamaños e cores sucedíanse naquela improvisada pasarela que todos os presentes ollabamos expectantes.

De súpeto visualicei a miña, a vella e desfasada maleta que mercara había anos para ir de excursión de fin de curso co colexo a Italia. Incorporeime da posición que en terminoloxía militar denominaríamos “de descanso” e enganchei a asa da maleta azul turrando cara mín con todas as miñas forzas, que a esas horas eran ben poucas. Non sei ben porqué pero sempre semella que non a vas dar collido e tes a sensación de que a túa vida enteira vai nela, turrando coma se fose o derradeiro mengrullo de pan que queda no mundo logo de cinco días sen comer ou, máis frivolamente, coma se fose o único xersei da túa talla que queda naquel lote, sen orde, de roupa que existe en todos os grandes almacéns nos días de rebaixas.

O raro era que a compañía aérea non a extraviara co que se estila eso agora. Aínda que, para o que levaba dentro: roupa, artigos de aseo e aquelas desgastadas botas marróns; podía ben terse perdido e eu non notaría a súa falla. De feito, o único que non podía permitirme o luxo de extraviar estaba afincado na miña cabeza. Refírome á morea de recordos e imaxes que non voltaría a ver, esa morea de sentimentos que tampouco se repetirían nunca, eso que todos chamamos memoria e que eu me empeño en considerar o tesouro máis prezado do ser humán.

Pode ser que onde estivese non fose o relevante nesta historia senón o motivo de estaren alí, pero para contextualizar direi que “alí” quería dicir Londres, “alí” era nese intre o inmenso aeroporto de Heathrow, a sala de equipaxes da segunda terminal, a cinta número 29 que lle correspondía ó vó recén chegado de Santiago de Compostela.

Subín como puiden á miña vella compañeira de viaxe no carriño que collera daquela longa fila tras meterlle unha resplandecente libra esterlina. Sorte que aínda tiña algo solto no moedeiro de cando estivera no verán. E ó mirar a moeda dinme de conta da mágoa que me daba estar en Londres naquelas circunstancias e non nas alegres vacacións de estío que adoitaba pasar nesa cidade gastándoas sen reparo no mercadillo de Portobello.

Segundo me achegaba ás portas automáticas da saída comezaron a tremerme os nocellos e pensei que non sería capaz de seguir, que non era xusto. Non obstante, continuei, e o meu paso tornouse firme ó ver o doce e familiar rostro da Sra. Gibson. Agardábame coa seu gabán beige e o paraugas de cadriños que mercara cando estivera en Galicia e que lograra sobrevivir ó vento e á choiva de tantos invernos londinenses.

Intentei sorrirlle, pero a ledicia de vela tinguiuse coa tristura dos acontecementos que estaban a ter lugar. Uns metros máis e cheguei ó seu carón. Abondou cunha soa ollada para nos entender. Deume xusto o que precisaba, a reconfortante aperta que me devolveu á nova realidade. De camiño á súa casa no coche fíxome o interrogatorio de rigor sobre a miña vida e miserias. Conteille que a librería ía bastante ben e que estaba a organizar unhas actividades para animar ós máis pequenos a ler.

Verdadeiramente non tiña ningunhas ganas de falar, e moito menos de mín, pero fixen un esforzo e seguín relatando a monotonía dos meus días en Santiago. Conteille que pensaba casar dentro dun ano con Pedro, o único mozo que tivera e co que levaba xa catro anos. Anos de emocións ó comezo, anos que tornaron rutinarios pero máis reconfortantes coa estabilidade e seguridade que daba ternos ó un ó outro.

Vinte minutos de conversa e estabamos aparcando no camiño empedrado que atravesaba o fermoso xardín que tantas lembranzas de infancia me trouxo. Alí xogaba eu coas netas da Sra. Gibson, que eran do meu tempo; Hanna e Liz. Mamá e papá ían ata a feira de antigüidades e deixábanme alí con elas e o avó. Pasabámolo en grande; corriamos polo céspede recén cortado —que tiña ese arrecendo tan especial e que tanto me gusta a día de hoxe—, mollabámonos coa mangueira e logo das reprimendas pertinentes voltabamos a facelo ata que chegaba a hora de cear.

Entramos e a Sra. Gibson deixou que me acomodara mentres preparaba unha boa taza de té naquela cociña antiga que sempre me encandilara. Subín as escaleiras enmoquetadas, camiñei polo corredor enmoquetado e penetrei no cuarto que reservaban á miña presencia e que, como non, tamén tiña moqueta no chan. O papel de flores amarelas que puxeran nos setenta ficaba case inalterado nas paredes da pequena estancia, agás por un anaco que arranquei un día anoxada porque non quería voltar para casa cos meus pais.

Era como viaxar no tempo á vida onde tiña familia, e agora estaba a piques de extinguirse. Papá e mamá morreran cando eu tiña 17 anos nun accidente e a miña custodia pasou a mans do único familiar de sangue que me quedaba: o avó.

El era viúvo dende tempos inmemoriais para mín e arrexuntouse coa Sra. Gibson para paliar a soidade de ambos. Ela, solteira de sempre, tivera unha filla de nova froito dun amor xuvenil. Formamos así unha inusual mole familiar que se respectaba e quería.

Cando perdín ós meus proxenitores caín nunha tremebunda depresión —algo que era de esperar e do que ninguén se sorprendiu—. Conseguín voltar ó estado de ser humán seminconsciente, dopada a base de prozac. Ós dous anos daquelo, para distraer á miña mente enferma, adiqueime a estudar. Fun por letras, levada pola afección que me contaxiara miña nai, e en certo modo creo que o fixen para honrar a súa memoria. Conseguín unha beca Erasmus para aprender castelán e galego en Santiago e quedei a vivir alí dende entón por mor das súas amables xentes, fermosas rúas e, como non, os viños e as tapas.

Todo nese cuarto doía. As fotos familiares, o desfasado abrigo de mamá que vestía eu cando viña de vacacións e caía unha treboada de verán, a colección de maquetas de avións de papá que decidín custodiar alí para que ninguén as tirara ó lixo confundidas con trastos vellos, e todos os meus xoguetes: a boneca Cindy, a miña rá Gustavo, os contos do carteiro Pat,…

Baixei ó berro da Sra Gibson —nunca a chamara polo seu nome de pila aínda que a confianza era moita— e sentadas na saliña contoume con tenrura que a semana pasada o avó empiorara e que, do lusco ó fusco, entrou nun estado de coma sen que se puidese facer nada por el. Xa levaba moito tempo sufrindo doutros males, pero era duro de roer. Explicoume que onte cando me chamou os médicos lle dixeran que xa non quedaba máis que apagar os aparellos que lle insuflaban vida de xeito artificial e que se fose despedindo.

En canto me puxo ó corrente de todo e rematamos o noso pequeño refrixerio collemos o coche de novo para ira a velo. A morea de vehículos do aparcadoiro fíxome cavilar na xente que estaría alí dentro polo mesmo ca mín ou pola súa propia saúde decrépita. Odio os hospitais, ese cheiro a leixiva, esa friaxe no trato e a sensación de seren unha criatura alienada, integrada no sistema social onde naces, medras, —reprodúceste se queres— “padeces” e morres.

Quinta planta, cuarto 537. A Sra. Gibson olloume e dixo “tócache” cun fío de voz tan feble que apenas percibín. Entrei, senteime na cadeira que estaba ó carón do avó e comecei o meu discurso final:

— Aínda non podo crer que te vira chorar. Eras un home tan forte que impuñas respeto. Claro que, estiveras na Guerra, de marine, loitando contra os xaponeses. As tatuaxes dos teus brazos sempre me fixeron imaxinar historias fantásticas sobre o mar, o alcohol e as mulleres… como cando relatabas as aventuras do tesouro que atopaches, aquela caixa chea de marcos que resultou non valer máis que un patacón.

Desgraciadamente cheguei tarde á idade de poder comprenderte e xa delirabas cando realmente comecei a escoitarte. Tes que recoñecer que o feito de empeñarte en poñer só unha parte dos dentes postizos non axudaba moito ó noso entendemento,… que gracia me tiñas.

Sei que nunha das miñas derradeiras viaxes chegamos a comprendernos. Contábasme as túas cousas e eu facíache rir. Establecemos un vínculo que sorteaba as diferencias xeneracionais e era como se fosemos compañeiros de escola.

Lembro que ese ano, cando ía a marchar, logo de despedirnos, entrei de novo na casa para coller aquela desvencellada guitarra que esquecía e estabas a chorar. Déchesme unha aperta e ti sabías que era a derradeira. Vello sabio, como te odiei por non avisarme.

Despois voltei a verte, pero demencia senil causada polo Parkinson e o Alztheimer fixera estragos en ti. Non eras nin a metade do home que foras. Fraco, nos ósos; semellaba que un simple esbirro podería acabar contigo.

Miráchesme moito, un anaco interminable e o meu corazón encolleuse pensando que non te lembrabas de mín. Dubidaches e púxenme triste, pero cando empezamos a falar e me rín dalgo que dixera a Sra. Gibson deches comigo. Nunca tanta ledicia sentín. Nin a enfermidade puido co noso vínculo e facía case un ano que non te vía. Só dixeches que o Sol estaría a agardar por mín en España.

Hoxe veño a despedirme unha vez máis. Estás durmido no teu coma profundo e os das batas brancas dín que non te hei voltar a ver. Dínme que o teu cerebro xa non rexistra sinais, que estás clínicamente noutro mundo —non me resulta doado dicir “morto”—.

Quería non chorar, pero as bágoas descenden polas miñas fazulas sen impedimentos. A dor dos adeuses é infame e dura sobre todo cando son para sempre. Sabes, aínda que prefiro recordarte coma o grande home que eras encántame pensar que cheguei a estar preto dese ser humán tan especial, do home que entrañable e doce que foches. Sinto que che quedaron moitas cousas por contar, meu amigo, e ó mesmo tempo sinto que xa as sei todas.

***
Biqueino na fronte e saín amodo do frío cuarto, camiñando cara atrás para non volverlle as costas. Os médicos entraron de seguido e a Sra. Gibson colleume da man mentres agardabamos. Nese intre chegaron a súa filla e as rapazas. Ficamos en silencio logo de saudarnos e cando nos avisaron comezamos a preparar o teu homenaxe.

A semana pasou rápida, a fortaleza da Sra. Gibson e a súa capacidade organizativa fixo que non me tivese que preocupar de nada máis que de repasar os recordos e rebulir na miña cabeza buscándo ó avo.

O día do enterro luciu o Sol, viñeron todos os amigos e coñecidos da familia. De seren outras as circunstancias ata me aledaría de velos, pero verdadeiramente só quería que rematase todo e poder fuxir de novo da dor como fixera anos atrás cando me mudara a Santiago.

O silencio do día seguinte case acaba comigo. Refixen a maleta azul e gardei nela a medalla que lle deran ao avó por méritos militares. Baixei de novo as escaleiras enmoquetadas e respirei fondo antes de saír daquela casa á que posiblemente non voltaría en moito tempo.

Apenas falamos de camiño ó aeroporto e cando chegamos a Sra. Gibson me encamiñou ata o mostrador de facturación. Deume unha grande aperta e me dixo que contase con ela para o que precisase, que sempre tería unha familia alí —irónica verdade, despois de todo—.

Mireina e asentín…
Gracias Helen.
A cinta transportadora seguía a dar voltas, noutro aeroporto, e ahí viña de novo a vella maleta azul.